kut met peren

Achteloos ben ik er ontelbare keren voorbij gestapt of gefietst. Nooit was mijn oog op het aanbod gevallen, ik was nooit op zoek naar een café in die straten.

    Hoe het mij toch ineens is opgevallen, weet ik niet meer. De verbazing zal te groot geweest zijn. Aan de ruit hangt, duidelijk zichtbaar, een vreemde tekst in oplichtend gekleurd glas. Is dit een reclame voor een uitzonderlijk aanbod? Hoe komt het dat ik dit nog niet opgemerkt heb? Meestal ben ik hier wel met de fiets voorbij gereden, nu ben ik op een slenterende manier op dezelfde weg.

    Zo een vreemd gerecht wekt onmiddellijk mijn nieuwsgierigheid. Dat had het ook gedaan wanneer het mij was opgevallen. Is het de eerste keer dat de lichtbuizen zo flikkeren, dat valt inderdaad erg op. Een schoonschrift in gele en blauwe kleur meldt me ‘kut met peren’. Verwonderd schudt ik mijn hoofd, heb ik juist gelezen? De slenterpas is er zelfs bij stilgevallen, ik wil zekerheid.

    ‘Kut met peren’, duidelijker kan het niet. Ik ben toch niet in de rosse buurt, waar een lichtekooi zich telkens opmaakt voor haar specialiteit? Een kroeg met een drukbevolkt terras, dat is toch niet mogelijk zo! Of is er een speciale kamer? Zo één als de pezenkamer die altijd zeer privé en aan het zicht onttrokken is. In de hoerenbuurt zal dat misschien bestaan, in een doodgewoon drukbezochte aangelegenheid sluit ik die mogelijkheid uit. Hier wordt de kut wel met peren aangeboden. Vers of ingelegd? Warm of koud? Welke soort peer? Mogelijkheden te over, maar toch niet op deze plaats. En … zou een vrouw dat wel doen? Er worden inderdaad verschillende vormen van genot aangeboden, deze ken ik niet, nog nooit van gehoord. En dan nog: op deze plaats?

    Het moet iets anders zijn, zo in een doordeweeks café. Heeft men een dier gevonden waarvan dit onderdeel geserveerd met peer, lekker is? Van vleeseters kan men veel verwachten. Wordt het hoofdbestanddeel bewaard in de vriezer? Wordt het dan gestoofd of gebakken. Moet de peer koud of mee opgewarmd? En welke soort van peer is het dan? Harde, sappige, zoete, …?

    Is dit gerecht wel goedgekeurd door de dierenbescherming, dat zou ik kras vinden. Dus dat idee kan ik wel aan de fantasie laten, ver van de werkelijkheid.

    Maar waarom hangt die blikvanger dan zo opvallend fonkelend aan de zijruit?

    Benieuwd, die uitdrukking vraagt een verklaring. Hiervoor ging ik op zoek op internet. En dan moet ik een heel eind in de tijd teruggaan, lijkt me. Vreemd voor een café met jonge uitbaters. Of zochten ze naar een treffende slagzin die weinigen zouden begrijpen en waar ze aandacht met konden trekken?

Zelfs in het etymologisch woordenboek wordt ik doorverwezen naar een ‘Woordenboek van Populair Taalgebruik’, verzameld door Marc de Coster. “Kut met Dirk, kut met peren, kut met een rietje. (1968) (inf.) gezegd van iets dat waardeloos is. Vgl. dat slaat (rijmt) als kut op Dirk; knudde* met een rietje. Volgens Endt (Bargoens Wdb. 1974) zou Dirk een verbastering kunnen zijn van 'drek', via de dialectische uitspraak 'dèrèk'. 'Kut met peren' wordt soms eufemistisch verkort tot KMP.”

zonder titel

 

Behaaglijk

Innig verstrengeld

Elkaars warmte

Gelukzaligheid

Gaan

muis

Piep, de lieftallige muis is blij dat de kinderen weer veel kaas op de tafel lieten liggen. Die lekkere gele kaas ruikt echt zoet. Dat heeft ze heel graag.

    Wanneer iedereen de tafel verlaten heeft, kan ze lekkere stukjes op de grond vinden. Er wordt veel gemorst en soms gooien kleine mensjes lekkere stukjes bruusk op de grond. Zo heeft Piep altijd wel voldoende te eten.

    Lusten de kindertjes die kaas niet graag? Dat heeft ze zich al dikwijls afgevraagd. Als je iets heel erg graag mag, dan gooi je dat toch niet op de grond. Natuurlijk is Piep zeer blij dat ze vandaag veel keuze heeft. Er ligt ook van die witte, pappige kaas. Die lust zij niet. Ze loopt er met een toegeknepen neus langs.

    Lang geleden besloot ze de grote mensen te helpen de grond kaasvrij te maken. Wanneer die witte brij echter gemorst is, raakt ze die niet aan. Ze wil de mensen wel helpen, maar alleen met kaas die ze lekker vindt. Waarom zou ze kaas opruimen die ze niet lust? Zo kunnen de mensen zien hoe vuil ze de tafel hebben verlaten.

    Die lichtgele kaas waar grote gaten in zitten, vindt ze wel niet zoet genoeg. Toch zal ze die niet laten liggen. Ze vindt het prettig in zo’n gat te springen en dat al knabbelend groter te maken tot het volgende gaatje, en dan nog verder tot het volgende gaatje en …

    De taaie zijkant laat ze zeer bewust liggen. Ze herinnert zich dat ze eenmaal het korstje heeft opgegeten en erge maagpijn kreeg. Een muis leert snel. Ze wil met een goed gevoel in haar huisje kunnen kruipen.

    Lekker en zoet, daar kan ze niet afblijven. Die platte witte laat ze liever liggen, behalve wanneer de honger te groot is. En van die taaie zijkant weet ze nu dat het geen kaas is en dat die ook zeer slecht is voor haar maag.

Wanneer de kinderen en de mensen weg zijn, heeft ze ruim de tijd om haar neus te volgen naar de lekkerste stukken. Soms vindt ze overdreven grote porties. Ze knabbelt die dan in lange stukken en sleept deze naar haar holletje. Wanneer er bij de mensen geen eten te vinden is, heeft ze zo toch voorraad.

e lang opzij houden mag ze ook niet doen. Dat heeft ze geleerd die keer dat er vieze grijze en zwarte vlekken verschenen op haar proviand. Toen ze een licht muizenhapje probeerde, geraakten haar tanden nauwelijks door dat stuk. Het leek bijna een houten lat waar ze anders graag haar tandjes op slijpt. Dit lukte niet bij de oude kaas. De smaak was ook zo walgelijk dat haar maag de toegang had geweigerd en met een oprisping die viezigheid door haar keel terug buiten had geworpen. En de muis is snel geleerd.

    Ze wil haar huisje proper houden en om die grote bedorven portie uit haar holletje te krijgen, had ze heel hard moeten sleuren. Wanneer ze daaraan denkt, moet ze bijna terug braken.

    Geef haar maar die lieve kindjes die voor lekkere verse stukjes zorgen.

lente

zwaluwen dartelen in de lucht

de koekoek roept zijn territorium uit
vogels beginnen aan hun nest
waar de mensen uit verdwijnen

zoeken naar plezier en vertier
luchtig gekleed op terras of plein
lachend op ideeën komen
denken aan hun grote trek

als de zon ondergaat en de dag verstilt
blijven met dromen ideeën opkomen
in gedachten worden koffers gepakt
vooraleer de zwoele nacht begint

ik

nu durf ik te slapen

ik weet dat ik er ben

nu durf ik te dromen

bedenken wie ik ben

nu durf ik te waken

over het leven dat ik heb

daarbij durf ik dromen

over het leven dat ik krijg

nu durf ik te zeggen

wat ik te zeggen heb

en durf ik beweren

dat ik de oplossing weet

durf het mij niet te vragen

ik zal het jou niet zeggen

wanneer je het durft vragen

zal ik zeggen dat ik het ook niet weet