vat vol bitterheid

vat vol bitterheid

bijtende tong

steeds weer afreageren

op iemand die er toevallig komt

splijtende woorden

vol van haat

bitsige reacties

tegen ieder die er staat

blijven zeuren

jezelf steeds beklagen

je verlaten voelen en alleen

je hebt een hart van steen

iedereen aanvallen

niemand kan iets goed doen

jij bent slachtoffer

op jou hebben ze het gemunt

jij deed nooit iets verkeerd

jij vroeg nooit teveel

jij hebt daar recht op

jou moeten ze alles geven

toevallig geboren

aan de juiste kant

wil je niets weten van een ander

want jij bent geen ‘buitenlander’

Rollebol

 

Rollebol loopt naast Schaartjesliep

En wil met mondje gaan heel diep

Tot knolletje roept hij heel hard piep

Zodat het beertje bang van hem wegliep

Droevig vraagt Rollebol aan Schaartjesliep

Wat er dan met zijn woorden toch zo verkeerd liep

Hij had toch niets gedaan of gezegd in het geniep

En zo was zijn verdriet zo ontzettend diep

 FILM

Film geeft een leven weer.

Meestal wordt je ondergedompeld in een sfeer

waar je graag zou in vertoeven, maar die je nooit,

nee, je hoeft het niet te denken,

je zal nooit in die rijkelijke wereld komen.

Soms komt er een zinvolle film uit,

die geen verloren illusies wekt,

die eerder het tegendeel doet.

Je verwondert doen staan

van de miserie die er heerst.

Verschillend bekeken dan het gangbare beeld.

Een wereld die geweest is, en die toch niet zo goed was

Zo wordt dit dan getoond, meestal voor relatief weinig volk.

Maar die mensen voelen zich gepakt.

Aangegrepen door wat ze gezien hebben,

een emotie beleefd die prachtig was weergegeven.

Er werd geen droom geprojecteerd van een illuster iemand.

De droom die nooit iemand realistisch kan beleven.

Maar een realiteit die grof is in eenvoud.

En verscheurend van emotie door niets te tonen,

maar te laten voelen

En zo heb ik het graag.