gij

 

Gij

gij zult niet stelen

gij

gij zult altijd luisteren

gij

gij zult nooit liegen

gij

gij gaat altijd braaf zijn

gij

gij zult gehoorzaam en volgzaam blijven

vragen mogen door een ander gesteld worden

en gij zult ze beantwoorden

maar owee als gij het durft

als eerste zomaar een vraag te stellen

weet uw plaats en gehoorzaam

vrijheid

 

Laat mij los, laat mij gaan

Jij die ooit het potlood was

Boven het blad waar mijn ideeën vorm kregen

Niet in bedwang kon houden

Uit zichzelf de woorden vormde

Geen tussenkomst duldde

Het was nog niet gezegd

En het werd geschreven

Zonder beredeneerde volzinnen

Die onnatuurlijke wansmaak nalaten

En het gevoelen niet treffen

Neen, zo gleed het niet

Het waren voltreffers waar ik zelf van verschoot

Zo op papier gekomen zonder bewegen

Het stond er

Dat was jij

Maar laat me nu los, laat me vrij

Geef mij mijn vrijheid om te doen

Ook uit mezelf, zonder tussenkomst

Zo, zonder nadenken, met emotie

Kracht die je voelt

Wanhoop die er is

Geeft me het idee vrij te zijn

Geef me het genoegen een beslissing te kunnen nemen

Laat me los en laat me zoeken

Zonder jouw bemoeienis of dwingelandij

Jouw visie hoort er niet meer bij

Laat me vrij, ik wil mijn eigen weg gaan

een nieuw verhaal

Steeds begin ik opnieuw. Een nieuwe dag, een nieuwe pagina, een ander idee, het vorige vergeten. Het is niet dag op dag dat ik schrijf, zolang zou ik het mij wel kunnen herinneren. Periodes van rust en tijd geven mij de moed een nieuw hoofdstuk te beginnen. Spijtig genoeg is het dan wel geen nieuw hoofdstuk van een langer lopend verhaal. Zowat een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Steeds zin om eindelijk een verhaal te schrijven dat niet eindigt wanneer de job weer veel aandacht en energie vraagt.

    Een doorlopende zin in een klein schriftje, dat is zowat het verste dat ik geraak. En als ik dan later het boekje terug opensla, dan vind ik die gedachte verschillende keren weer. En toch kan ik ook over andere dingen schrijven. De ideeën komen sporadisch op, maar worden nooit opgeschreven. Eenmaal dacht ik met een synopsis te werken. De inhoud is per hoofdstuk weergegeven. Alleen bleef dat idee te lang verwaarloosd, waardoor andere ideeën ondertussen uitgeschreven werden; zo kom ik tot een kast vol waarmee ik ooit nog wel eens aan de slag zal geraken. Hoewel ik betwijfel of ik dit ooit zal doen. De tijd kan ik er niet altijd voor maken. Familiale verplichtingen noodzaken mij regelmatig om de pen voor een tijd aan de kant te schuiven. Niet dat het slecht bedoeld is, maar soms eist zij toch teveel aandacht op het verkeerde moment. Om te tekenen neemt zij de vrijheid door regelmatig naar de academie te gaan en in het weekend een afspraak te maken. Geen probleem voor mij om op dat moment ook iets te doen. Alleen de discipline ontbreekt me. Daar moet ik dus verder aan werken om niet tot in den treure te blijven herhalen dat ik de kans er niet toe krijg. Ik moet de kansen grijpen als ze zich voordoen. Niet bang zijn van een foute reactie. Op de computer bezig zijn geeft voor Leen heel snel een foute connotatie. Ten eerste omdat zij zelf alleen maar noodgedwongen op dat toestel wil werken, en ten tweede omdat ik inderdaad soms op de foute sites beland. Zo is het leven nu eenmaal, en dat kan alleen maar door mezelf veranderd worden. Dit zou een deel kunnen door een andere instelling van haar. Je moet ze soms zien kijken wanneer ik aan het scherm zit. Zo van: zou ik zien of niet, met wat zou hij nu weer bezig zijn. En aangezien ze zo een hekel heeft aan de computer zal ze er niet veel goede dingen op ontdekken. Zelfs als ik zo eens rond aan ’t zoeken ben of er een prettige aanbieding te rapen valt, dan zit ze er nog met argwaan naar te loeren. Dat moet je toch niet op het internet zoeken, er zijn voldoende andere mogelijkheden om een leuke dag te beleven. En die aanbiedingen vind je zonder internet te raadplegen. Wanneer je dan bedenkt dat de reclame reeds jaren uit onze brievenbus geweerd wordt, en prijzen van artikelen niet gekend zijn met de nieuwe technologie, dan besef je dat ik toch af en toe op een andere manier  iets van de wereld wil ontdekken.

    Wat klinkt het weer deprimerend. Verwijtend naar de ander. Niet naar mezelf zien hoe ik mij voor een ander toon. Of ben ik niet zo ideaal als ik zelf zou willen?

Zo kan en mag ik niet zijn. HELP!

geboorte

een druppeltje hangt

te bengelen voor het vallen

op een ruwe kei

glijdt langzaam naar beneden

druppeltjes komen het eerste na

hebben dezelfde weg gekozen

vloeien één na één weldra

vleien de stenen tot gladder geheel

keien worden gladder en gladder

maken een opening vrij

begeleiden de druppels na elkander

naar de lager gelegen wei

stroompjes druppels blijven volgen

klieven de spleet in de rots

volgen klotsend in een beekje

kabbelend door een rustige wei

stromend loopt de beek steeds verder

volgt een minder grillige weg

vindt een plaats om tot rust te komen

wanneer het in de zee eindigt

normaal zijn

 

doordeweekse dingen
voelen aan als doodnormaal
alles kan en alles mag
zolang het binnen de lijntjes past

zonder na te denken over nut
en over wel echte correctheid
worden onwaarschijnlijk stomme
uithalen als normaal aanzien
en kunnen ze ongestoord 
verder verteld, uitgekraamd,
rondgebazuind worden

en het wordt normaler en normaler
maar owee als je reageert
door een vraag te stellen

vragen of iemand meent wat ie zegt
vragen of iemand beseft wat ie zegt

je bent toch zo vreemd

zo fout, zo onrealistisch

niet normaal

door een vraag te stellen

 verdoken in gedachten

verdoken in gedachten

weggestopt in dromen glijden gevoelens

nemen bezit

grijpen op het gemoed

nemen het over 

stuwen met kracht

gelukzaligheid

goed gevoel

daar wil je niet van weg 

tinteling in het hoofd 

om niet te vergeten

prikkelend warmte om het hart

zaligheid

 Kokerellen

Neem een grote pot en een sterke houten lepel

Vul de pot voor de helft met eigen frisse ideeën

Gooi er een kwart zelfvertrouwen bij

En nog een kwart onverzettelijkheid

Roer alles goed dooreen terwijl de

pot op het vuur warm wordt gemaakt

Let er op dat je niet begint over te koken

en bewaar het zelfvertrouwen dat

je niet aan de pot kwijt kon

Zo kom je tot de lekkerste brouwsels

ik zal je verrassen

ergens ben ik je tegengekomen

een blik op jou gaf iets van herkenning

de beelden blijven onduidelijk

maar het gevoel is wel heel sterk

ergens was een gebaar

dat ik ooit moet hebben gezien

iets bijzonders dat ik zo heb herkend

omdat het me bijbleef

ooit gaf het mij een vlam

van hé, dat is wel iets

en nu heb ik het

teruggevonden

in jou

verleden

 

Onbeleefd en onbevangen

zonder dralen, noch schroom

praatte je in tegen je vader

want je droom was helemaal gestoord

hij was in de fout gegaan,

daar was jij van overtuigd

hij moest eindelijk schuld bekennen

daar mocht hij niet meer onderuit

je wilde eindelijk met een fris gemoed

door het leven trekken

en geen last meer meenemen

van een onverwerkt verleden

was het wel correct om op deze manier

verantwoordelijkheid van je af te schuiven

of kon je zonder problemen voor jezelf

verklaren dat je geen fouten had gedaan

twijfels moesten de wereld uit

je wilde verder zonder omkijken

vooruit zien is beter dan steeds

om te kijken naar bekende achtergrond

die heb je nu van je afgeschud

die ben je voor een groot stuk kwijt

of zelfs helemaal

dat zal de toekomst die je nu verwacht

uitmaken en verklaren

 zoeken

verscholen en zoekend naar

losgetrokken en spartelend

krabbend en likkend

kruipend en hinkend

zoeken naar een eindpunt

of waar het begon

leven in de brouwerij

overal vreemde stemmen

die vragen beantwoorden

en nieuwe stellen

verdwalende geest

afwijkende interesse

vernieuwend idee

zo uit de lucht gekomen

verdwaald neergestreken

de geest verruimd

nieuwe gedachten

strenge overtuiging

ronddolen bij voornemens

vol goede bedoelingen

zoeken naar de betekenis

de verbanden die leiden

gelijken stroomlijnen

puntgaaf idee

 venijn

Een donderwolk trekt voorbij en laat
druppels venijn over de omstanders komen
vurige tongen spuwen onzin
vol eigenbelang en hebzucht
aan alle eigenschappen van een gekende
wordt een verzinsel gebreid tot scha en schande
rondgestrooid met een gespleten ziel
om zelf als enige correcte te verschijnen
met meelij en duizendmaal uitgesproken begrip
en achter de rug beschimpt en verder in de afgrond geduwd

venijnige tong, verduvelde geest
tegen beter weten in steeds op voordeel belust
vertrouwen van vrienden misbruiken tegen anderen
om als triomfator verder te kunnen
en achter de volgende rug verderf te zaaien

spijtig genoeg
het bestaat.

Montenegro

Vredig stapt de Montenegrijn. Vijf mensen kijken, twee verleggen een paar stenen. Een jongen staat aan de mortelmolen, drie mannen rijden met de kruiwagen af en aan en lossen hun vracht boven een ijzeren raster waar twee mannen met een houten balk gelijkheid in de beton trekken. Opzij daarvan zitten twee jonge gasten alles op hun dooie gemak te bekijken.

    Verder weg op onze wandeling komen we een starende boer tegen. Vijf koeien zijn koel water uit een beek langs de weg aan het drinken. Een hoofdknik en een “hello” van ons wordt toch beantwoordt met een korte hoofdbeweging. Wanneer we vijfhonderd meter verder een bocht genomen hebben, is het standbeeld langzaam in beweging gekomen. Ook de koeien zijn van plaats gewisseld.

    Aan een huis komen we twee mannen tegen, een jongere en een oudere, waarschijnlijk vader en zoon, in gesprek. De oudste steekt zelfs een hand op en zegt iets onverstaanbaars. Wij knikken weer met een “hello”. Verder kan een conversatie niet geraken. Wanneer we een volgende dag een liftend ouder koppel meenemen, blijft ons gesprek beperkt tot het opnoemen van plaatsen. De man vroeg ons wel naar onze herkomst, maar wist alleen Duitsland liggen. België noch Brussel was hem bekend. De prachtige vallei waar we langsreden werd door hem wel benoemd. Ik kon alleen mijn duim omhoog steken en “beautiful” zeggen. Spijtig genoeg moest ik de kronkelende weg te erg in het oog houden, zodat de mooie omgeving slecht in glimpen tot mijn gezichtsveld behoorde. Hier was er wel meer snelheid in de bewegingen van de bewoners. Met de auto probeerden ze onnodige, soms zeer gevaarlijke inhaalmanoeuvres te passeren op onmogelijke plaatsen. Dat kon dan fout uitkomen, waardoor ze stevig moesten afremmen en invoegen. Wanneer ze één cent per overschrijding van de doorlopend witte streep zouden moeten betalen, waren ze nog een pak armer dan in het land nu al normaal is.

    Dan maakten wij toch liever wandelingen op die soms steile bergruggen. Steeds wisselde het landschap. Aan de overkant nog veel sneeuw. Langs ons pad lagen er nog wel bepaalde stroken, maar we geraakten verrassend hoog.

    De eerste week konden we nog een volledige tocht van wel vijftien kilometer maken, volledig over de sneeuw.  De tweede week van de vakantie werden we weerhouden door het verbeterde weer. Telkens de voeten terug uit zeker twintig centimeter sneeuw trekken, is veel te vermoeiend om hogerop te geraken.

    Het hogere witte landschap net naast een neerstromend riviertje was zeker het fotograferen waard, toen de zon de kleurtinten nog meer accentueerde. Jammer dat er geen verhoogd plekje was, zodat we droog hadden kunnen blijven zien.

    Montenegro, een wonderlijk land. De natuur echt onwaarschijnlijk mooi, de bergen onherbergzaam met kloven, hoogteverschillen van jewelste, pure natuur.

    Op de wandelingen kwamen wij wel op de mooiste plekken toch overal vuilnisbelten tegen. De stromen brachten van hogerop losse plastic, die overal bleef achter hangen. De bewoners beseffen niet hoe prachtig ze hun omgeving zouden kunnen presenteren.

    Waar ze hun geld vandaan halen, konden wij ons ook niet voorstellen. Echt veel bedrijven hebben we niet gezien, en we hebben toch een mooie rondrit gemaakt. Veel wegen zijn er ook niet, vanuit de zee gaat de berg soms pal naar boven, waardoor er hogerop soms maar zeer kleine bergdorpen zijn. De mensen daar leven echt nog primitief, en laten daardoor alles rondslingeren.

Jammer, maar het ontdekken waard, als je niet op luxe ingesteld bent.

toevallige ontmoeting

Bij het begin van de wintersolden is de keuze weer enorm dit jaar. De inkopers hadden duidelijk slechter weer verwacht.

    Peter heeft zijn voorzorgen genomen om binnen zijn budget te blijven. Hij noteert nauwkeurig alle uitgaven en beperkt zijn aankopen per winkel. Hierdoor kan hij als toemaatje voor zijn vriendin in de vrouwenafdeling van Zara op zoek naar een truitje. Zij spreekt toch steeds over de mooie keuze die ze daar vindt. Aangezien zij tot de tweede afslag wacht, kan hij haar verrassen.

    Na enkele stuks uit de grote verscheidenheid in de eerste bak vergeleken te hebben, vindt hij de gepaste maat. Maar hij is niet alleen. Een andere mannenhand heeft die gelijktijdig vast. Peter kijkt omhoog, ziet een kerel van rond de veertig.

    Toch is het een leuk truitje dat hij te pakken heeft. Gelukkig voor hem lijkt het niet de beste keuze voor die andere man, zo snel laat hij los.

    Tevreden met zijn buit loopt Peter naar de kassa.

Jan weet het niet meer. Marie is woest op hem. Waarom? Is het zo erg dat hij bij vrienden bleef overnachten na een veel te lange nacht? Natuurlijk had hij beter een sms-je gestuurd. Veel verschil had dat wel niet gemaakt. Marie zou daar toch ook de verkeerde conclusies uit trekken. Daarbij is he tniet de eerste keer dat Marie boos op hem is. Toen hij een week geleden vlees had klaargemaakt op vrijdag, was ze ook beginnen schelden. Voor die ene keer dat hij nog eens vlees bij het gerecht had gekozen, was dit ongepast geweest op vrijdag. Moet je nu nog rekening houden met oude gewoonten ook? Het was dan wel zeker een jaar geleden dat zij samen besloten hadden minder vlees te eten, deze ene keer viel het duidelijk verkeerd.

    In zichzelf gekeerd was hij hun huis uitgelopen. Woorden hielpen niet, dat was hem de laatste tijd duidelijk geworden. Een verzoenend gebaar was steeds beter. Nu met de solden kan hij misschien wel iets leuk voor haar vinden, zonder dat ze kwaad zou worden over de prijs. Hij moet echter wel opletten dat hij haar met zijn keuze niet gaat kwetsen.

    Hij loopt een winkel binnen, grabbelt in een ton met zwarte truitjes. Zijn snelle keuze botst blijkbaar op weerstand. Hij trekt nog even en ziet dan een mannenhand welke de andere mouw vastheeft.

Ach, wat doet het er toe. Hij zucht en vertrekt.

dromenland

 

Verdwaald in mijn gedachten

zwevend op een dromerij

Luchtig gewaarworden

Sprankeltje realiteit

wordt meegenomen in wonderland

verdwijnt in wolken geluk

Zie die stip daar, wat was dat ook weer

Gelukzalig murmel ik

iets onverstaanbaar

weet ook niet wat het was

Voel me goed in alle warmte

onder zalig zacht beddengoed

 de mens

Vogels tjilpen vrolijk in de bomen

honden blaffen luidop in het rond

kippen kakelen zich in vervoering

katten spinnen met zalig gegrom

paarden lopen uitbundig rondjes

koeien liggen lui na te eten

varkens knorren een luide trom

schapen blèren tegen elkaar

bomen wuiven met de wind

bladeren ritselen en fladderen

struiken laten zich niet onbetuigd

bloemen bloeien in alle schoonheid

en de mens

die consumeert