mooi cadeau
Wow, wat een leuk cadeau kreeg ik voor mijn verjaardag. Een
manuscriptenboek met een ouderwetse vulpen. Naast de boekjes die ik
reeds heb, is dit een volledige set om langere verhalen te schrijven.
Doordat
ik lang rechtstreeks op de computer heb gewerkt, is het handschrift
eigenlijk al een tijd verdwenen. Niet dat ik ooit een mooi gelijnde
eigenheid had, het kost me toch moeite om ten eerste een rechte lijn
aan te houden in een schrift zonder lijntjes, en ten tweede om steeds
leesbaar te blijven schrijven. Het ligt zeker niet aan de pen dat ik
van lettervorm afwijk. Dat heeft steeds mijn zwak punt geweest. Eerst
de typemachine en daarna de computer hielpen mij geweldig om
duidelijk te communiceren. Leesbaar voor brieven dus. De tijd dat ik
manueel nog sollicitatiebrieven moest schrijven, ligt me niet vers
meer in het geheugen. De enige gedachte daarbij die ik mij kan
herinneren, was zeker dat ik mijn best moest doen om een leesbare
brief op te sturen. Naargelang de behoefte aan de job, maakte ik mijn
brief leesbaarder.
Ik
schreef in het begin dat dit een volledige set is, maar een
vloeipapier zit er niet bij. Tot mijn spijt moet ik dus op papier
vaststellen dat de vulpen in het boekje de nodige vlekken achterlaat.
Daarom gebruiken de meeste mensen bij het manueel schrijven een
balpen, denk ik. Toch heeft een mooie vulpen meer stijl. Jammer dat
vloeipapier dan niet meer te krijgen is, of toch? Soms is het nodig
om snel dikke inkt te deppen.
Ik
weet niet in welk leerjaar ik mijn eerste vulpen kreeg. Toch ben ik
zeker dat ik mijn eerste krabbels met een kroontjespen, of hoe kan je
dat noemen, heb geschreven. Ganzenveren werden niet meer gebruikt,
maar iedereen kan zich dit beter voorstellen. Met een scherp mes de
harde kant van de slagpen aanscherpen, en zo kon je, zoals in de
middeleeuwen, sierlijk schrijven. Een kroontjespen zal je nu niet
meer vinden, vermoed ik. De inkt moest bijgetankt worden uit het
potje dat in de lessenaar hing. De leraar kwam deze bijvullen wanneer
de inkt op was. Met dit oud schrijfgerei was het nog moeilijker het
blad onbevlekt te laten. Een iets te harde druk op het stalen
pennetje liet de vastgehouden inkt naar beneden tuimelen, met een
onoverkomelijke inktvlek tot gevolg.
De
vulpen zit wel ingenieuzer in elkaar, de kwaliteit valt wel met de
kostprijs samen.
Dat
ik nooit een mooi handschrift heb gehad, en nog steeds niet heb, ligt
ook aan het eerste ongelukje dat ik mij herinner. Net toen we in het
eerste studiejaar begonnen met ‘schoonschrift’ moest mijn
rechterarm in de plaaster. Bij het spelen in de tuin was ik
onverhoeds tegen de vlakte gegaan. Automatisch probeerde ik mij
natuurlijk tegen te houden met mijn sterkste arm, waardoor deze net
boven de elleboog brak. Zes weken plaaster was het gevolg.
Linkshandig schrijven werd niet aangeraden, dus leerde ik op de
achterkant van het schoolbord de letters in een bepaalde vorm te
gieten. Zelfs in het groot, met die verdomde plaaster, lukte het mij
niet. Later bij het oefenen op het kleine blad, lukte het mij ook
niet. Uiteraard duurde het een tijd dat de kinesist mijn arm soepel
genoeg kreeg, waardoor ik in het begin zeer stram bleef schrijven. Zo
bleven de problemen van onregelmatigheid.
Nu
ook ondervind ik nog steeds het probleem dat ik de ene keer vrij
leesbaar schrijf en de volgende keer moet ik een ontcijferaar ter
hulp roepen om zelf te weten wat ik vroeger zou bedoeld hebben. Een
grafoloog zal uit mijn verschillende handschriften wel het een en
ander afleiden. Of mijn karakter zo wispelturig is, durf ik te
betwijfelen.
Voor
mij betekent mijn handschrift alleen of ik de tijd nam om duidelijk
te zijn, of dat ik er vlug, vlug vanaf wilde zijn. Bij momenten heb
ik het idee dat ik sneller op het klavier ben dan met de pen. Eén
ding is zeker nog sneller, mijn gedachten. Flitsen schieten
ongeordend door mijn hoofd, waardoor ik niet de tijd kan nemen om
alles op een rijtje te zetten. Op computer is het wel eenvoudiger om
met knip- en plakwerk een tekst te construeren die te lezen valt. En
… op computer komen zo’n geweldige eenvormige tekens op het
scherm. Achteraf kan zelfs de spelling gecontroleerd worden. Om een
handgeschreven tekst geordend te krijgen, moet je alles volledig
terug overschrijven. Mogelijk ook dat dit verschillende keren moet
gebeuren. Om dit te voorkomen kan je zinnen met een letter of cijfer
aanduiden. Deze vallen sneller te wijzigen. Met ook wel prettig zijn
om het verhaal na redactie te lezen als 1-2-a-7-9-13-b-k-65 … .
echt niet te doen, dat kan je je wel voorstellen. Daarom zoek ik het
heil op dat verrot modern ding. Zo blijf ik met een handschrift dat
niet voldoende geoefend wordt, waardoor weinig eenvormigheid zal
ontstaan.
Alleen op vakantie zorg ik er wel voor dat ik steeds een boekje bij
heb. Vakantie is tijd om te ontspannen en geeft de geest vleugels. De
ideeën vliegen door de lucht en worden met het minder belaste brein
opgevangen. Het moment om de creativiteit de vrije loop te laten is
dan aangebroken. Natuurlijk dient deze wel ingetoomd om ze op papier
gevangen te houden; en het schrijven gaat minder snel dan het denken,
mar zet daardoor wel aan tot meer georganiseerde en geordende ideeën.
Regelmatig kan ik dan ook na de vakantie ontdekken dat er toch weer
een vruchtbare periode voorbij is. Als het dan mogelijk is om de
krabbels als woorden te herkennen, worden deze, wanneer het idee goed
bevonden is, op computer getypt. Het blijft noodzakelijk om daar een
nieuwe redactie op uit te oefenen. Zoals ik over verschillende
schrijvers las, scheren zij de boeken wel enkele keren, vooraleer die
uitgegeven werden. Dit moet een onmenselijke taak geweest zijn. Leve
de vooruitgang, alles tik, tik, weggeschreven.
