muis

Piep, de lieftallige muis is blij dat de kinderen weer veel kaas op de tafel lieten liggen. Die lekkere gele kaas ruikt echt zoet. Dat heeft ze heel graag.

    Wanneer iedereen de tafel verlaten heeft, kan ze lekkere stukjes op de grond vinden. Er wordt veel gemorst en soms gooien kleine mensjes lekkere stukjes bruusk op de grond. Zo heeft Piep altijd wel voldoende te eten.

    Lusten de kindertjes die kaas niet graag? Dat heeft ze zich al dikwijls afgevraagd. Als je iets heel erg graag mag, dan gooi je dat toch niet op de grond. Natuurlijk is Piep zeer blij dat ze vandaag veel keuze heeft. Er ligt ook van die witte, pappige kaas. Die lust zij niet. Ze loopt er met een toegeknepen neus langs.

    Lang geleden besloot ze de grote mensen te helpen de grond kaasvrij te maken. Wanneer die witte brij echter gemorst is, raakt ze die niet aan. Ze wil de mensen wel helpen, maar alleen met kaas die ze lekker vindt. Waarom zou ze kaas opruimen die ze niet lust? Zo kunnen de mensen zien hoe vuil ze de tafel hebben verlaten.

    Die lichtgele kaas waar grote gaten in zitten, vindt ze wel niet zoet genoeg. Toch zal ze die niet laten liggen. Ze vindt het prettig in zo’n gat te springen en dat al knabbelend groter te maken tot het volgende gaatje, en dan nog verder tot het volgende gaatje en …

    De taaie zijkant laat ze zeer bewust liggen. Ze herinnert zich dat ze eenmaal het korstje heeft opgegeten en erge maagpijn kreeg. Een muis leert snel. Ze wil met een goed gevoel in haar huisje kunnen kruipen.

    Lekker en zoet, daar kan ze niet afblijven. Die platte witte laat ze liever liggen, behalve wanneer de honger te groot is. En van die taaie zijkant weet ze nu dat het geen kaas is en dat die ook zeer slecht is voor haar maag.

Wanneer de kinderen en de mensen weg zijn, heeft ze ruim de tijd om haar neus te volgen naar de lekkerste stukken. Soms vindt ze overdreven grote porties. Ze knabbelt die dan in lange stukken en sleept deze naar haar holletje. Wanneer er bij de mensen geen eten te vinden is, heeft ze zo toch voorraad.

e lang opzij houden mag ze ook niet doen. Dat heeft ze geleerd die keer dat er vieze grijze en zwarte vlekken verschenen op haar proviand. Toen ze een licht muizenhapje probeerde, geraakten haar tanden nauwelijks door dat stuk. Het leek bijna een houten lat waar ze anders graag haar tandjes op slijpt. Dit lukte niet bij de oude kaas. De smaak was ook zo walgelijk dat haar maag de toegang had geweigerd en met een oprisping die viezigheid door haar keel terug buiten had geworpen. En de muis is snel geleerd.

    Ze wil haar huisje proper houden en om die grote bedorven portie uit haar holletje te krijgen, had ze heel hard moeten sleuren. Wanneer ze daaraan denkt, moet ze bijna terug braken.

    Geef haar maar die lieve kindjes die voor lekkere verse stukjes zorgen.