hedendaags

 

een verdorven scheet

al heeft hij het niet breed

laat zich aan luxe hangen

door reclame vangen

wordt een arme drommel

teleurgesteld aan de bommel

wat een leven

 Waarom,

waarom zou ik steeds luisteren

zonder nadenken alles opvolgen

gestaag je zin doen

en niet buiten de lijntjes kleuren,

waarom?

Is er een reden om te geloven

dat je het goed met me meent

en altijd goed voor mij zal doen

dat je je steeds zal inspannen voor mij

en jezelf buiten beschouwing laten

waarom zou ik dat geloven

ben ik zo heilig dat je mij wil behandelen

als een relikwie onaangetast

steeds ongeschonden wil bewonderen

in alle gaafheid

maar zonder gezicht?

Is het dat waard

en is dat correct?

Is dat het leven dat je mij wil aandoen

ach nee, dat je jezelf zal opleggen

ik geloof je niet

Waar ben je

 

een flits

blinkende ogen

alles voorbij

behalve

herinnering

blauwe ogen

blond haar

een stralende glimlach

herkenning

blijft

een droom

 De laatste rechte lijn

Nog even begrijp je welke muziek

Murmelend zing je een favoriet lied mee

Laat de plaat maar draaien, je voelt je goed

Verdwalend in verleden, bijna vergeten tijd

De laatste bocht gepasseerd

Er is geen weg terug

Geen woorden meer om te bespreken

Geen gebaren meer om te verstaan

Bij een verandering in de kamer

trek je de ogen nog eens open

bij een groet, een vraag

brabbel  je een onverstaanbaar antwoord

je bent er nog

in een laatste rechte lijn

hoeveel gedachten zal je nog passeren

tot de dood ons scheidt

 Rondlopen in de straten

rondlopen in de straten om niets te zien of te ontwaren

verwonderd dat ik word aangekeken door wie

ik voel de ogen op mijn rug branden maar durf

niet om te draaien want ik begrijp niet hoe

iemand zich in mij kan interesseren nu

 

in een drukke straat met veel lawaai

zo ver van huis want ik ben op trektocht

waardoor ik helemaal niet kan begrijpen

waarom ik hier bekeken word

 

gewoon zoals anders weg met de fiets

een rondrit van enkele honderden kilometers

door plaatsen die op kaart en internet zijn verkend

maar nog niet met het blote oog bewonderd werden

loop ik hier nu, fiets aan de hand

maar toch verwonderlijk

want nu ben ik voor het eerst alleen

 

in een drukke straat met veel lawaai

zo ver van huis want ik ben op trektocht

waardoor ik helemaal niet kan begrijpen

waarom ik hier bekeken word

 

rondom mij is zoveel ongewoon te zien

mensen met een ander uiterlijk, anders gekleed

minder gehaast slenteren ze voor mij uit

bekijken, blijven rustig keuvelen met veel handgebaar

tussen druk getoeter en massa’s auto’s

houden ze kennissen aan om te beleven

bekijk ik en voel me zo een gehaaste vreemdeling

 

in een drukke straat met veel lawaai

zo ver van huis want ik ben op trektocht

waardoor ik helemaal niet kan begrijpen

waarom ik hier bekeken word