Janneke en Mieke

Janneke en Mieke gaan voor het eerst samen op vakantie. Oh, wat heerlijk om met zo’n ordinaire naam en begrip te beginnen. Zoals: Janneke zag eens pruimen hangen, maar deze van Mieke nu toch liever snoept.    

    Samen uit, samen thuis, dat zijn ze nu enkele maanden gewoon. Een onafscheidelijk koppel, een mooi koppel, onverwoestbare liefde, ze vullen elkaar mooi aan, die relatie zal lang meegaan. Deze complimenten hoorden ze meermaals. Prettig natuurlijk om in de omgeving zoveel supporters te hebben. Daardoor zijn ze er zelf ook stellig in gaan geloven. Soms liep het al wel eens fout en kan het een tijdje duren vooraleer het onweer overgedreven is. Niemand weet ervan, uiteraard. Hoe zou zo een passend koppel nu ooit in onmin kunnen leven? Op dergelijke momenten houden ze de schijn hoog, soms bijna met tranen in de ogen. Is dat veel gebeurd? Natuurlijk niet, het gaat echt goed tussen hen.

    Deze conflicten brengen hen ook dichter bij elkaar, dat ervaren ze zeer sterk. Ze gaan er wel geen ruzie voor zoeken, wanneer het ervan komt, kan het ook wat duren voor de mist is opgetrokken en de communicatie terug begrijpbaar is. Bij elk jong stel met toekomst hoort dit hij het groeiproces en kan dit regelmatig voorkomen. Ook voor deze vakantie was het van dat. Terwijl de vrienden hen geamuseerd staan uit te wuiven, weet Janneke niet welke richting hij zal nemen. Op internet vond Mieke een goede begeleiding om de reis voor te bereiden. Zij volgde het “niet-vergeten” en “to-do”-lijstje zeer trouw op. Uiteraard worden overbodige kampeerspullen voorgesteld. Hier hadden ze dan een kwispeltje voor gemaakt: wie kent de meeste andere merken die een dergelijk product hebben, of: wat is het nut van dit product. De fantasie had hen geholpen om andere, toch nuttige aankopen te doen.

    De tent en toebehoren, kledij voor warme en hopelijk weinig koude of regenachtige dagen, proviand om niet direct een winkel te moeten zoeken, alles zit mooi opgestapeld in hun bijna nieuwe auto. Met dat “bijna” is de discussie begonnen. Janneke wil het rustig aan doen. Het is vakantie en dan mag het tempo lager zijn voor hem. Zo wil hij ook de auto de tijd geven om zich als rijdend lijdend voorwerp te gaan gedragen. Daar moeten geen driloefeningen van overdreven snelheid, piepende inhaalmanoeuvres en andere zotternijen aan te pas komen. Mieke heeft van de garagist dan weer gehoord dat de auto van in het begin moet opgedreven worden tot hoger toerental, om niet te mak te worden. Daar wil Janneke wel voor zorgen, maar dan toch op een rustige manier. En Janneke rijdt niet graag via “die ellendig eentonig lange autostrades, zonder afwisseling” naar het zuiden. Hij verkiest het rustig te doen via de secundaire wegen en de route verte. Zoveel aangenamere omgeving, alleen zorgen de grote en veelvuldige ronde punten in Frankrijk, samen met de budgetrijders, dan wel voor filerijden. Daarbij zijn deze wegen niet zo afgevlakt, waardoor regelmatig een klimmetje moet getrotseerd worden. Dat moet dit wagentje toch aankunnen. Daarbij is de rustige rijstijl die Janneke zich aanmeet ook nog een voordeel om van de omgeving te genieten. Zoveel expertise en ervaring heeft hij wel, zo moest hij dit aan Mieke verzekeren.

    Zij is echter op haar hoede. Heeft de garagist niet gewaarschuwd om files en bergen te vermijden? Zij is er vast van overtuigd en geeft dan ook de voorkeur aan de autostrades. Dat is wel wat duurder, maar je bent wel sneller ter bestemming. Dat is toch ook prettig!   

    Janneke vindt de bestemming ook wel leuk. Hij ziet het wel niet zo zitten om die ellendig lange, gladde, zonder afwisseling, op zachte ondergrond glijdende autostrades, te gebruiken. Wat een omgeving. Geen enkel dorp te zien en je bent zo in het zuiden. Je krijgt de tijd niet om met de afwisseling van de omgeving afwisseling van gedachten te krijgen. Van de werktijd overschakelen om de vakantietijd, die mag toch wat trager gaan.

    Mieke hield echter voet bij stuk. Ze wil zo snel mogelijk met Janneke de tent induiken om van de vrije tijd een extra warme, zoete, tedere en onvergetelijke gebeurtenis van te maken.

    Dit opwindende vooruitzicht heeft Janneke echter niet kunnen overtuigen. Wanneer het moment een dag later zou vallen of niet, hij weet dat deze tijd onvergetelijk zal zijn. Hun eerste jaar samen was een gedroomde belevenis, de eerste gezamenlijke vakantie zal de kers op de taart zijn. Zijn kantoortijd werkte hij volautomatisch, de job was ondergeschikt geweest. Ook voor Mieke waren de werkuren, uren van een vooruitzicht. Jammer genoeg vloog de tijd samen steeds te snel voorbij. Waar ze op haar kantoorstoel aan dacht, had ook minder met de job dan met de avond of het weekeinde te maken. Het was in feite zeer leuk die momenten enkele keren terug te beleven. Op die manier kon ze ook vriendelijk blijven tegen de mensen aan de andere kant van het loket. Soms moest ze zich wel concentreren wanneer de vraag niet over geld, maar over een krediet ging. Gelukkig kan ze de klant dan meestal snel doorverwijzen naar een collega die hierover zijn specialiteit heeft gemaakt. Ook beleggingen kan ze voorlopig nog afwerken, hoewel ze zich hierover pas aan het bekwamen is. Meer en meer ziet ze minder en minder klanten om geld af te halen. Alleen de oudjes blijven zowat over. Toch moet ze die ook aanzetten om niet meer binnen te komen voor die futiliteit, ze heeft er al verschillende op we geholpen met de nieuwe toestellen. Hiervoor wordt ze zelf stilaan overbodig. De jongeren kennen die automaten en gebruiken die spelenderwijs, soms letterlijk. Ook zij heeft nu speciaal voor deze reis haar kredietkaart laten aanpassen zodat ze sneller zullen geholpen worden, voordeel van in de branche te werken en de nieuwigheden als proef mee te krijgen. 

    Zo zit ze nu naast Janneke in zichzelf te mokken en zich af te vragen of ze de kaart bij de eerste péage zal kunnen gebruiken, of Janneke zal blijven doorrijden op deze sluipwegen. Ze moet wel toegeven dat ze al enkele grappige ronde punten zijn gepasseerd. Over enkele dagen volgt de tourkaravaan hen bijna volledig en dat is sterk te merken. Ook hier zijn het pas geasfalteerde wegen, snelheidsremmers op de weg zijn tijdelijk verwijderd, en ook zij voelt zich aangemoedigd door de wimpels, foto’s en geschilderde kreten op het wegdek. Soms rijdt Janneke zelfs te snel om alles te kunnen lezen. Ze kijkt haar ogen uit, hij concentreert zich om veilig te blijven.

    Met grote vochtige ogen kijkt Mieke Janneke aan. Achterovergeleund in de comfortabele zetel van deze luxueuze auto schitteren haar ogen terwijl ze haar blik een lange tijd niet van de lippen van Janneke kan weghouden, terwijl ze zelf met haar tong haar eigen lippen langs alle kanten bevochtigd. Onbewust? Haar armen rusten langs haar lichaam, de handen samengevouwen op het rechterbovenbeen. Inderdaad, ze leunt een beetje schuin met haar hoofd nog iets meer gebogen. Een vlieg zal het moeilijk hebben om haar uit de dromerige toestand te halen.

    Janneke blijft geconcentreerd vooruitblikken Met flitsen bekijkt hij het naastgelegen landschap, soms huizen. Bij elk rond punt glimlacht hij tijdens het vertragen. Zijn ogen dwalen over weer een nieuwe inplanting, telkens met andere thema’s. Daartussen merkt hij ook de leuke, soms uiterst grappige verwijzingen naar de tour. Een boer uit stro, met houten klompen, volledig uitgedost in een wielertenue, zit op een oude damesfiets. Aan de pinnen van een riek, die omgekeerd aan het stuur vastgebonden is, hangt een rood-wit-blauwe vlag met de in zwarte verf aangebrachte woorden: “Allé, Julien”. Een stok bovenaan en één onderaan, houdt de vlag stokstijf, zodat deze enkele woorden duidelijk te lezen blijven.    De ogen van Janneke die in het voorbijrijden aan dit bedenksel blijven hangen, trekken ook de ogen van Mieke naar deze aanmoediging. Mieke begint te schateren. Zo uitbundig dat Janneke zijn blik naar haar wendt en mee in een onbedwingbare lachbui schiet. Bijna ongecontroleerd draait hij aan het stuur en scheert rakelings naast de hoekborduur. Even verder krijgt hij met tranen in de ogen de auto opzij van de weg tot stilstand. Beide blijven nog even gieren tot Janneke zijn hoofd schudt, naar Mieke kijkt, nog even hikt en nu met een glimlach om de lippen Mieke haar lach tot bedaren ziet brengen. Ook zij blijft hem aanstaren met haar blinkende ogen en een glimlach op de lippen.    Langzaam beweegt ze zich naar voren en drukt haar lippen halfgeopend op deze van Janneke. ‘Je hebt gelijk, deze wegen zijn veel leuker dan die ellendig eentonig lange autostrades, zonder afwisseling.’