herinnering

     ‘né, né’. Het hoofdje wordt geschud en de armpjes bewegen afwerend. Toch aandringen helpt niet. De ‘né, né’ wordt luider en bijna schreiend geroepen. Toch beweegt het hoofdje bijna zoals de Grieken met hetzelfde woord instemmend antwoorden. Duidelijk dat ze die roots niet heeft. Nogmaals proberen een lepeltje yoghurt te geven maakt haar driester. Alles wat in de omgeving op de tafel ligt mag er plotsklaps niet meer liggen. Met bruuske bewegingen schuift ze alles binnen haar bereik weg. Het dendert op de grond, dat maakt haar nog wat onstuimiger. Zoveel als mogelijk buigt ze zich in haar stoeltje over de tafel om alsnog een bord weg te gooien. Met een keepersreactie draait haar vader zich om en kan nog net op tijd de val voorkomen. Jammer genoeg kan hij het potje yoghurt niet in het oog houden. In zijn reddende beweging heeft hij dit snel neer kunnen zetten, wel binnen het bereik van de kinderhandjes. Het bord heeft de woestenij overleefd. De smurrie van het neergekwakte potje is echter helemaal in het rond op de vloer en tegen de kast terechtgekomen. Langzaam druipt de licht gekleurde yoghurt van de kastwand. Vader zucht en neemt de kleine uit haar babystoel op zijn schoot.

    ‘ssst …’ Terwijl hij langzaam over haar rugje wrijft en haar dichter tegen zich drukt, begint hij zachtjes te praten. ‘ssst …, Ayla, ik merk wel dat je geen zin hebt.’

    “Nam” of is het “ham”. De oogjes duiden duidelijk dat ze het lust. Haar handje heeft het plastic lepeltje stevig omklemt en zo neemt ze een portietje om in haar mond te steken. Uiteraard schept ze het nog niet mooi op en blijft een deel aan haar kinnetje hangen. Maar flink kauwend grabbelt ze al een tweede keer in het bordje.

    Aan het hoofd van de tafel voelt ze dat iedereen naar haar kijkt. Haar tevreden klanken hebben de lach op de lippen van de familiale toeschouwers getoverd. Wanneer ze deze glunderende gezichten ziet, kan ze niet achterblijven. Ze lacht haar jonge bijtertjes bloot. Met jolige oogjes gooit ze er nog een snerend brullend lachje bij. Hiermee krijgt ze nog meer bijval.

    Ze kijkt rechts naar haar mama die met een brede glimlacht haar eerste roep herhaalt “nam”. Ze lacht nog wat harder en gunt haar papa ook een blik op haar pretoogjes. De vader is gecharmeerd en buigt zijn hooft naar haar hoofdje met een zacht brommend geluid. Het jolijt kan niet meer stuk. Ze klopt met de steel van het lepeltje in haar bord en lacht nog uitbundiger. Van de tafel komt extra instemmend gelach.

    Mama heeft nu meer werk om ze terug een schepje in het mondje te schuiven. De aandacht behaagt haar meer dan het genoegen een lekker hapje te proeven. Toch blijft mama aandringen met het lepeltje voor haar lipjes. De verwachte lekkernij laat haar toehappen. Opa aapt haar nog even na en beweegt zijn sluitende mond naar voor terwijl hij “ham” zegt. Weer hilariteit aan de tafel wanneer het kleintje dit gebaar met een schaterlach beantwoordt. Dat het lekkers niet helemaal binnen blijft, beseffen alleen de ouderen. Ons lieve kleintje blijft iedereen gelukkig maken met haar guitige snoetje. Het hongertje blijft haar aanzetten af en toe het mondje te opeen. Zeer duidelijk is te zien dat ze daarbij te haastig is. Een brij blijft achteraan haar keel steken. Mama reageert door een extra kleine portie te geven. Ze hapt deze kleinigheid begerig naar binnen. Even haastig probeert ze dit in de keel te krijgen. Met een hoestbui belandt alles op de tafel.

    Het lachen is snel overgegaan op huilen en hoesten. Mama neemt haar snel uit de stoel. Met opengetrokken ogen leunt ze het gezichtje op de schouder van haar reddende engel. Zachte rugklopjes brengen haar terug bij positieven. Zoals de regenboog ook het einde van nattigheid aankondigt, begint het opgewekte kind door de tranen door al terug te lachen.