ver verleden

 

die mooie open velden

met in de verte stukken bos

verdeeld in weiland

en akkers vol monocultuur

laten al jaren restanten staan

te stevig om te verdwijnen

gewapend beton waarvan

ook het gebeurde niet vergaat

een kleine opening

half verscholen in de grond

hoeveel mannen zochten hier beschutting

weg van het artillerievuur

of … is hier niets gebeurd

bleef de bunker onbewoond

geschiedenis zal het vertellen

maar die wordt niet meer aangeleerd

gelukzaligheid

 Met een brede glimlach kijkt hij naar de hemel waar hij tussen de donkergrijze wolken eindelijk de zon weer kan begroeten. Een vale schijn begint terrein te veroveren en breekt met hernieuwde moed spatje per spatje het wolkendek open. Het vraagt duidelijk een grote inspanning om de donkerte rondom een lichtere teint te geven, maar vol goede hoop blijft hij dit boeiende schouwspel volgen. De opstoten van onweders die afgewisseld werden met korte opklaringen, bleven steeds te lang duren om neerslachtigheid om te buigen. Het was geen hartverwarmende tijd waarin mistige wolken mogelijke opklaringen verdrongen.

Nu verschijnt de klaarheid meer en meer aan de hemel en de eerste prille straal van warmte bereikt hem. Hij voelt dat zijn verkleumde huid de kilheid maar graag zou kwijtspelen. De grauwheid van bemorste lucht begint te zuiveren en uit zijn denken verdwijnen ook de neerslachtige gedachten die hij tot nu voelde. Zijn hoofd heeft als eerste de koude verslagen en de opkomende warmte neemt stukje bij beetje bezit van zijn hele lichaam. Steeds opgeluchter voelt hij hoe zijn longen de nog frisse lucht verwelkomen. In alle vrijheid zwaait hij zijn armen in het rond. Zijn tenen en vingers beginnen te tintelen en de gevoelloosheid verdwijnt. Elk spiertje dat opwarmt brengt hem meer en meer in verrukking, zijn gezicht begint te stralen van gelukzaligheid.

Het zonlicht heeft de bovenhand genomen. De wolken smelten als sneeuw.

haiku 8

 

Voetgangers, fietsers

de straat is rustig, veilig

auto’s verdwenen

 haar lichaam

haar lichaam lijkt volle rijke aarde

de hele pracht tot ontdekken bereid

met de mooiste rondingen van waarde

mijn zinnen worden prikkelend geleid

verleidelijk ligt ze op bed gevlijd

sterke hoogtes, zachte laagtes ontwaard

smekend van verlangen wijd en zijd

vochtig en warm als een open haard

kom nader, voel, betast, bemachtig

alle remmen los, kort en krachtig

mannelijkheid gaat over lijken

begeerte, wellust niet in te dijken

roekeloos zonder enig respect

het vrouwtje verdwijnt, is geen lustobject

covid 19

 

Vreemd!
Om contacten te kunnen behouden,
mogen we nu geen contact hebben.
 
Tijdelijk!
Hoe lang?
 
Een telefoontje, WhatsApp,
met vriend, kind, kleinkind,
blijft gelijk, ’t is op afstand
 
Wandelen en fietsen,
bewegen doet goed.
Dan mag een fijne ontmoeting.
Het moet op afstand.
 
Houden we dit lang genoeg vol?
Of gaan we door het lint?
Zodat ons leven mogelijk
aan een zijden draadje hangt.