ik zal je verrassen

ergens ben ik je tegengekomen

een blik op jou gaf iets van herkenning

de beelden blijven onduidelijk

maar het gevoel is wel heel sterk

ergens was een gebaar

dat ik ooit moet hebben gezien

iets bijzonders dat ik zo heb herkend

omdat het me bijbleef

ooit gaf het mij een vlam

van hé, dat is wel iets

en nu heb ik het

teruggevonden

in jou

verleden

 

Onbeleefd en onbevangen

zonder dralen, noch schroom

praatte je in tegen je vader

want je droom was helemaal gestoord

hij was in de fout gegaan,

daar was jij van overtuigd

hij moest eindelijk schuld bekennen

daar mocht hij niet meer onderuit

je wilde eindelijk met een fris gemoed

door het leven trekken

en geen last meer meenemen

van een onverwerkt verleden

was het wel correct om op deze manier

verantwoordelijkheid van je af te schuiven

of kon je zonder problemen voor jezelf

verklaren dat je geen fouten had gedaan

twijfels moesten de wereld uit

je wilde verder zonder omkijken

vooruit zien is beter dan steeds

om te kijken naar bekende achtergrond

die heb je nu van je afgeschud

die ben je voor een groot stuk kwijt

of zelfs helemaal

dat zal de toekomst die je nu verwacht

uitmaken en verklaren

 zoeken

verscholen en zoekend naar

losgetrokken en spartelend

krabbend en likkend

kruipend en hinkend

zoeken naar een eindpunt

of waar het begon

leven in de brouwerij

overal vreemde stemmen

die vragen beantwoorden

en nieuwe stellen

verdwalende geest

afwijkende interesse

vernieuwend idee

zo uit de lucht gekomen

verdwaald neergestreken

de geest verruimd

nieuwe gedachten

strenge overtuiging

ronddolen bij voornemens

vol goede bedoelingen

zoeken naar de betekenis

de verbanden die leiden

gelijken stroomlijnen

puntgaaf idee

 venijn

Een donderwolk trekt voorbij en laat
druppels venijn over de omstanders komen
vurige tongen spuwen onzin
vol eigenbelang en hebzucht
aan alle eigenschappen van een gekende
wordt een verzinsel gebreid tot scha en schande
rondgestrooid met een gespleten ziel
om zelf als enige correcte te verschijnen
met meelij en duizendmaal uitgesproken begrip
en achter de rug beschimpt en verder in de afgrond geduwd

venijnige tong, verduvelde geest
tegen beter weten in steeds op voordeel belust
vertrouwen van vrienden misbruiken tegen anderen
om als triomfator verder te kunnen
en achter de volgende rug verderf te zaaien

spijtig genoeg
het bestaat.

Montenegro

Vredig stapt de Montenegrijn. Vijf mensen kijken, twee verleggen een paar stenen. Een jongen staat aan de mortelmolen, drie mannen rijden met de kruiwagen af en aan en lossen hun vracht boven een ijzeren raster waar twee mannen met een houten balk gelijkheid in de beton trekken. Opzij daarvan zitten twee jonge gasten alles op hun dooie gemak te bekijken.

    Verder weg op onze wandeling komen we een starende boer tegen. Vijf koeien zijn koel water uit een beek langs de weg aan het drinken. Een hoofdknik en een “hello” van ons wordt toch beantwoordt met een korte hoofdbeweging. Wanneer we vijfhonderd meter verder een bocht genomen hebben, is het standbeeld langzaam in beweging gekomen. Ook de koeien zijn van plaats gewisseld.

    Aan een huis komen we twee mannen tegen, een jongere en een oudere, waarschijnlijk vader en zoon, in gesprek. De oudste steekt zelfs een hand op en zegt iets onverstaanbaars. Wij knikken weer met een “hello”. Verder kan een conversatie niet geraken. Wanneer we een volgende dag een liftend ouder koppel meenemen, blijft ons gesprek beperkt tot het opnoemen van plaatsen. De man vroeg ons wel naar onze herkomst, maar wist alleen Duitsland liggen. België noch Brussel was hem bekend. De prachtige vallei waar we langsreden werd door hem wel benoemd. Ik kon alleen mijn duim omhoog steken en “beautiful” zeggen. Spijtig genoeg moest ik de kronkelende weg te erg in het oog houden, zodat de mooie omgeving slecht in glimpen tot mijn gezichtsveld behoorde. Hier was er wel meer snelheid in de bewegingen van de bewoners. Met de auto probeerden ze onnodige, soms zeer gevaarlijke inhaalmanoeuvres te passeren op onmogelijke plaatsen. Dat kon dan fout uitkomen, waardoor ze stevig moesten afremmen en invoegen. Wanneer ze één cent per overschrijding van de doorlopend witte streep zouden moeten betalen, waren ze nog een pak armer dan in het land nu al normaal is.

    Dan maakten wij toch liever wandelingen op die soms steile bergruggen. Steeds wisselde het landschap. Aan de overkant nog veel sneeuw. Langs ons pad lagen er nog wel bepaalde stroken, maar we geraakten verrassend hoog.

    De eerste week konden we nog een volledige tocht van wel vijftien kilometer maken, volledig over de sneeuw.  De tweede week van de vakantie werden we weerhouden door het verbeterde weer. Telkens de voeten terug uit zeker twintig centimeter sneeuw trekken, is veel te vermoeiend om hogerop te geraken.

    Het hogere witte landschap net naast een neerstromend riviertje was zeker het fotograferen waard, toen de zon de kleurtinten nog meer accentueerde. Jammer dat er geen verhoogd plekje was, zodat we droog hadden kunnen blijven zien.

    Montenegro, een wonderlijk land. De natuur echt onwaarschijnlijk mooi, de bergen onherbergzaam met kloven, hoogteverschillen van jewelste, pure natuur.

    Op de wandelingen kwamen wij wel op de mooiste plekken toch overal vuilnisbelten tegen. De stromen brachten van hogerop losse plastic, die overal bleef achter hangen. De bewoners beseffen niet hoe prachtig ze hun omgeving zouden kunnen presenteren.

    Waar ze hun geld vandaan halen, konden wij ons ook niet voorstellen. Echt veel bedrijven hebben we niet gezien, en we hebben toch een mooie rondrit gemaakt. Veel wegen zijn er ook niet, vanuit de zee gaat de berg soms pal naar boven, waardoor er hogerop soms maar zeer kleine bergdorpen zijn. De mensen daar leven echt nog primitief, en laten daardoor alles rondslingeren.

Jammer, maar het ontdekken waard, als je niet op luxe ingesteld bent.