erotiek
Op een zwoele avond zitten Eva en Peter op een terras in de stad. Na
enkele biertjes zoeken ze afwisseling. Het is duidelijk dat de
temperatuur hen op velerlei manieren dorstig maakt. Hand in hand,
bijna dartel springend, lopen ze naar de toog. Met haar hoofd tegen
het zijne en haar arm rond zijn schouder, zoekt Eva mee iets pittiger
op de kaart. Een onbekende naast hen zegt glimlachend: ‘Toch
geweldig dat warm weer. Je zou je zo op vakantie wanen in een
zuidelijk land. En jullie zouden nog meer plezier beleven.’ Zijn
lach wordt nog breder, zijn lippen tuiten zich tot een klein
fluitsignaal.
Peter neemt Eva bij de lenden, streelt zachtjes
hoger. Terwijl hij zijn handen langs de onderkant van haar BH naar
achter laat glijden, drukt hij haar stevig tegen zich aan en
fluistert in haar oor: ‘Die kerel zegt daar wat. Geweldig moment om
naar ons plekje te verhuizen.’
Met de pint aan zijn lippen
kijkt de man van Peter naar Eva, terwijl zijn pretoogjes nadere
uitleg vragen. Eva merkt dit en met bitse mond naast Peter ’s oor
bijt ze net hard genoeg toe: ‘Zwijg onnozelaar. Zie die daar nu
eens kijken. Laat mij ook maar wat meer los, ik wil bestellen.’
Met
de drank in de hand verdwijnen ze naar de verlaten plaatsen buiten.
Het glas tegen zijn lippen trekt hij een frons in zijn voorhoofd.
Vervelende gedachten zweven door zijn hoofd: ‘Ik was weer te
vrijpostig, daar moet ik toch echt op letten! Heb ik onze avond
helemaal verknald? Wat ga ik nog te horen krijgen?’ Eva nipt van
haar voorliefde. Duidelijk dat deze porto van 10 jaar haar bevalt.
‘Aiai, hoe spiedt ze tussen haar wimpers naar mij, dat belooft niet
veel goeds.’ Met een bittere trek om haar mond neemt ze nog een
slokje.
‘Tot nu hebben we “ons plekje” goed kunnen
verzwijgen. Ook met vrienden erbij lukte dat heel goed. En
nu…’
‘Sorry Eva, ik zal toch eens moeten leren te zwijgen
als ’t nodig is.’
‘Ja, inderdaad. Zou je hem graag als
gluurder hebben of zo?’ Langzaam verdwijnt de duisternis uit de
blik van Eva. ‘Ach ja, hij kent ons niet. Bij vrienden moeten we
opletten, die zouden wel eens verder durven vragen. Bij hen kon je
tot nu goed op je woorden letten.’ Een glimlachje verschijnt op
haar lippen. ‘Zelfs van jou heb ik mooie omschrijvingen gehoord
waar niemand juist begreep waarover we het hadden.’
‘Ja,
zoals Wim vorige week. Die dacht dat we op vakantie waren geweest.
Hoe jij hem dan aanporde om zijn fantasie bot te vieren. Je was
geweldig.’
‘Terwijl wij in stilte herinnerden. Ik hield jou
in het oog. Je glimlach verraadde je warme droom. Je was schattig om
te zien. Maar vooral: je zweeg.’
‘Gelukkig ja. Vanavond kon
ik het niet laten.’
‘Daar herken ik je in. Soms ben je zo
ondoordacht. Je zal het nooit leren. Maar ja, de warmte vanavond
nodigt wel uit. Drink dat bier op, we zijn weg.’ Met haar tong
tussen haar lippen knipoogt ze.
Tijdens
deze warme zomer verdwenen ze al regelmatig in hun spelonk tussen de
struiken. Met de bescherming van de overhangende takken genieten ze
van de buitenlucht. Soms bespioneren ze wandelaars. Wanneer deze zich
alleen wanen op dit romantisch pad, kunnen zij hun wilde dromen
delen. Bij momenten gaat het er hevig aan toe, en worden zij
opgewonden door de begluurde taferelen.
Ze beseffen wel dat ze
zich gedeisd moeten houden in deze open omgeving. Dat maakt het
natuurlijk nog wat spannender. Ze willen hun plekje zeker niet
verraden, bij een volgend bezoek zouden ze dan op “belet” kunnen
stuiten.
Bij het schemerduister vanavond is er niemand in de
omgeving te zien. De avond nodigt meer uit om te verkoelen met een
frisse drank. In het centrum waren de terrassen overal overvol
vanavond. Het dokje ligt even buiten het centrum. Daar is het nu zeer
rustig. Snel is Peter tussen de takken verdwenen. Eva is steeds
voorzichtiger. Voor alle zekerheid overschouwt ze de omgeving
vooraleer ze bij Peter op hun schoongemaakt vertrouwd bedje kruipt.
Dan laat zij haar duivels los en trekt zijn shirt bruusk uit. Zijn
handen jeuken ook. Haar hemdje is echter van fijn stof. Hij moet
voorzichtiger zijn.
Plots horen ze een krakende tak. Peter stopt
bij het derde knoopje en opent het kijkgat in de haag iets meer om in
de directe omgeving de oorzaak te vinden. Een jong koppel heeft, niet
zo ver van hun plekje, een stukje zachtheid gevonden. Ook Eva ziet ze
en draait zich naar Peter, fezelt: ‘pffff, we waren net op tijd. Ik
heb ze niet gezien, jij wel?’ Het tafereel boeit Peter. Die
jongeren laten er geen gras over groeien. Ook zij hebben de handen
onder elkaars kleren laten glijden. Ze kantelen recht terwijl ze de
bovenkledij als triomf in de hoogte houden. Langzaam verdwijnen de
kleren achter hun rug, zodat ze de handen weer vrij hebben om de nu
naakte huid van de ander te strelen. Ook de monden zoeken elkaar
terug op.
Peter zoekt de blinkende ogen van Eva. Zij begint
zijn hoofdhaar te aaien. Glijdt met de toppen van haar wijs- en
middenvinger achter zijn oor. Peter glijdt zijn handen over haar
lichaam, kust haar neus zachtjes en met zijn tanden beroert hij even
haar neuspuntje. Zacht glijden zijn lippen steeds dieper tot ze op
stof stuiten. Knoopje per knoopje opent hij het bloesje van Eva
verder. Telkens een stukje nieuw bloot zichtbaar komt, streelt hij
zijn lippen over dit plekje. Meer naar beneden probeert hij met zijn
mond een grotere knoop los te maken. Gewillig helpt Eva en ze gooit
het rokje tegen een struik die een knappend geluid maakt. Snel brengt
ze haar wijsvinger voor de mond. Uit voorzichtigheid loert Peter door
het kijkgaatje. De buren zijn te intens bezig om iets te
merken.
Peter en Eva volgen hun voorbeeld en vleien zich op een
paar kledingstukken. Zijn blik bewondert haar rondingen. Haar hand
streelt mijn hardheid. Ze glijden in een wilde roes van
gelukzaligheid.
