een bezorgde moeder
‘Zo, Elsje, vanaf nu ga je naar de grote school. Dat zal prettig
worden, denk je niet?’
In
de woonkamer zit Elsje op de glanzende tegelvloer haar net gekregen
boekentas te ontdekken.
‘Mama,
de vakantie was ook prettig, ik mocht lang slapen.’
Licht
lachend antwoordt Rita: ‘Ja, dat is waar. Misschien is het voor jou
wel jammer dat je vroeger moet opstaan. Maar je gaat plezier beleven
omdat je leert lezen, schrijven en tellen. Zo zal je niet meer moeten
vragen wat er staat, dan lees je het zelf. Dat ga jij zeer zeker leuk
vinden.’
Elsje
kijkt op. Ze wijst naar haar moeder en zegt op dwingende toon: ‘Je
gaat mij ’s avonds toch nog voorlezen, hé mama!’
‘Maar
natuurlijk, kindje. Als ik voorlees zie ik je steeds mooi in slaap
vallen. Dat maakt mijn avond extra leuk.’
De
wijsvinger verdwijnt en Elsje nestelt zich naast haar mama in de
brede zetel. Ze neemt haar boekentas op haar schoot en wiebelt heen
en weer.
‘Jij
bent de liefste mama die ik ken.’
‘En
jij bent al een grote meid die verdient om elke week zakgeld van ons
te krijgen. Daar kan je dan mee kopen wat je wilt.’
Elsje
schrikt op en met gefronste wenkbrauwen vraagt ze: ‘Oh, krijg ik
dan niets meer van jullie? Moet ik dan alles zelf kopen? Dat vind ik
niet leuk hoor, mama. Dan moet ik geen zakgeld hebben.’
Rita
trekt haar hoofd achteruit en houdt haar adem even in. Dan begint ze
te lachen en neemt haar dochter in haar armen: ‘Maar nee, zoetje.
Op de grote school kan jij zoals elk kind iets speciaal voor jezelf
kopen. Je wordt toch een grote meid.’
Met
een zoen op haar voorhoofd zet ze haar kleine meid terug op de
tegelvloer. Elsje trekt haar ogen wijd open, schudt even met hoofd en
loopt dan jubelend naar de tuin.
