jij

 Het moment dat ik jou voor het eerst zag

blijft in mijn herinnering een schicht

die via mijn ogen mijn hart deed trillen

en kloppen tot mijn oren suisden

Ik stond perplex, zag even niets meer

de bliksem had me neergemaaid

levenslust was zeker niet verdwenen

de benen wilden het niet mee beleven

Bibberende benen, zenuwachtig

stil, maar vol mooie ideeën

bleef ik voor mij staren

Tot ik besefte wat ik zag, niet meer zag

je was verdwenen, maar niet voor lang

Ik voelde dat ik je al miste

vond je de volgende dag, voorgoed