Rollebol loopt naast Schaartjesliep
En wil met mondje gaan heel diep
Tot knolletje roept hij heel hard piep
Zodat het beertje bang van hem wegliep
Droevig vraagt Rollebol aan Schaartjesliep
Wat er dan met zijn woorden toch zo verkeerd liep
Hij had toch niets gedaan of gezegd in het geniep
En zo was zijn verdriet zo ontzettend diep
Film geeft een leven weer.
Meestal wordt je ondergedompeld in een sfeer
waar je graag zou in vertoeven, maar die je nooit,
nee, je hoeft het niet te denken,
je zal nooit in die rijkelijke wereld komen.
Soms komt er een zinvolle film uit,
die geen verloren illusies wekt,
die eerder het tegendeel doet.
Je verwondert doen staan
van de miserie die er heerst.
Verschillend bekeken dan het gangbare beeld.
Een wereld die geweest is, en die toch niet zo goed was
Zo wordt dit dan getoond, meestal voor relatief weinig volk.
Maar die mensen voelen zich gepakt.
Aangegrepen door wat ze gezien hebben,
een emotie beleefd die prachtig was weergegeven.
Er werd geen droom geprojecteerd van een illuster iemand.
De droom die nooit iemand realistisch kan beleven.
Maar een realiteit die grof is in eenvoud.
En verscheurend van emotie door niets te tonen,
maar te laten voelen
En zo heb ik het graag.
Hevige
dromen met vreemde gedachten
herinneringen die niet weg
willen
vreemde en onvoorspelbare uitingen
die nooit
verzonnen worden als reactie
en toch is het de slotsom
van
ongewilde fantasieën
die tot me komen als ik
met
onbevangen jolijt
een nacht heb doorgebracht
zoals ik die
nog nooit beleefde
