klein venijnig ding
Flinterdun, microscopisch klein, geen gewicht, zo is het begonnen.
Nooit wilde het zich ergens nestelen, steeds wilde het de verre
einders verkennen. Op zoek was het niet, neen. Iets ontdekken door
rond te dolen, dat was de bedoeling. Het maakte niet uit wat ontdekt
zou worden. Bewegen, de omgeving bezoeken zo ver als mogelijk. Dat
was de enige bedoeling. Of het wel de intentie had, of het ding een
opvatting of opzet had, dat deed helemaal niet ter zake.Eerst was het
nog ze klein dat het niet wist of het nu door vocht of met een
luchtstroom werd meegedreven. Overal kon het naar toe, en vol
nieuwsgierigheid liet het zich meedrijven. Soms werd een smak tegen
een wand gemaakt, maar door de gewichtloosheid kon dat niet deren.
Alle uiteinden werden bezocht. Immense afstanden werden afgelegd door
de kleinheid. Bij het ademen werden wel voedingsstoffen opgenomen
waardoor stilaan verdikking ontstond. Maar toch bleef het zo klein en
zeer fijn. Petieterig in omvang zodat er geen hindernissen kwamen. Of
er een einde was, deed er niet toe. Hoe zou het dit kunnen weten op
deze ontdekkingsreis. Alles zag er zo eender uit. Dat het wel
verschillende richtingen werd uitgeduwd was zeker. Of het ergens
belandde, daar interesseerde het zich niet in. Het werd toch mee
weggezogen naar ergens anders. Snel werd vooruit gekomen, indrukken
opgedaan. Langzaamaan kwam er gewicht en omvang bij. Kleine
doorgangen werden te smal. Dit werd nog niet direct opgemerkt omdat
er steeds een andere weg open lag. Toch begon de indruk te ontstaan
dat er geen snelheid meer kon gemaakt worden. Van groeien had het
geen besef, alles bleef immens. En toch werd meer en meer hinder
ervaren bij het ontdekken van de omgeving.
Leek
het nu niet dat die rode en witte bollen kleiner werden? Er tussen
glippen werd steeds moeilijker. Een eigen weg zoeken werd de nieuwe
opdracht. Nieuwe normen die moesten worden gerespecteerd. Regelmatig
waren kolonies witte bollen verzameld. Als in commando hinderden ze
het minuscule ding meer en meer. Ook zij werden wel door de enorme
machine voortgeduwd. Aan de stroming was geen ontkomen aan. Hoe
groter en zwaarder hoe meer hinder er kwam om snelheid te maken. Hoe
dichter bij de machine, hoe beter de ritmische stuwing gevoeld werd.
Dit gaf een tintelende sensatie.
Graag
bleef het daar in de buurt, maar dit lukte niet door de kracht waarop
het werd voortgeduwd. Bonkend bleef de aandrift in één richting
duwen, tot de stuwing minderde en een zijweg een uitweg bood. Vreemd
genoeg kwam dit pad dan terug aan een grotere laan waarmee het terug
naar het kloppende apparaat werd geleid. De rode bolletjes hadden
zich hier blijkbaar tegoed gedaan aan voedsel, zij kwamen feller
tevoorschijn. Ook bij de witte bollen verdween daar de vaalheid. Gelaten
werd het meegenomen op de tocht. Plots werd het frisser. Er kwam
precies van overal wind. De bolletjes zochten bescherming bij elkaar
en bibberend werd de kleur weer frisser. Niet alleen een wind was
voelbaar, het trekken en duwen langs alle kanten maakte dat elkeen
over elkaar buitelde en dat een schijnbare rangorde een wanorde werd.
Gelukkig duurde dit maar even. Dit was echter een mooie plek om vast
te klampen. Het ding was groter geworden en kon zich in een smalle
opening vastzetten. Rode bollen bleven opgetogen en rolden over
elkaar naar een volgend spektakel.
Witte bollen die hier
nog mooi wit waren, bleven rondom dartelen. Wanneer het niet te
houden was, kwam een volgende batterij hen vervangen. Het ding werd
meer en meer omsingeld door witte bollen die zich begonnen in te
vreten. Het ding had voldoende voedsel opgenomen en kon zich een hele
tijd verweren. De witte bollen kwamen steeds in grotere aantallen,
zogen zich in het ding vast tot ze vaalwit werden. Verdwenen zodat
een volgende witte brigade vaalwit kon worden. Dit voelde echt als
een aanval waar niet aan te ontkomen was. Hoe meer het ding zich
vastklampte, hoe minder voedsel het kreeg en hoe sneller het werd
leeggezogen. Het voelde zich verzwakken en bleef leeg aan de wand
kleven. De laatste witte bol deed zich nog uitbundig tegoed en
verkleurde extra met de laatste restanten.
De
colonne vaalwitte bollen verdween om zich te gaan opfrissen.
