mijn tedere

voorwaar, mijn tedere onbeminde

onthoud vooral de woorden die

ik nooit tot je gesproken heb

de daden die ik achterhield

om in ernst van het leven te genieten

vergeet de momenten 

dat ik je onbetamelijk aankeek 

en aanstalten maakte 

stomme fouten te begaan 

die onherroepelijke gevolgen zouden laten 

en zo onze verhouding

volledig teniet zouden doen

voorwaar, mijn tedere onbeminde 

vergeef me wanneer ik te

beminnelijk tot je sprak

een keer 

en vergeet die keer als onbestaand

zo kunnen we eeuwig gelukkig zijn

de laatste rechte lijn

nog even begrijp je welke muziek

murmelend zing je een favoriet lied mee

laat de plaat maar draaien, je voelt je goed

verdwalend in verleden, bijna vergeten tijd

de laatste bocht gepasseerd

er is geen weg terug

geen woorden meer om te bespreken

geen gebaren meer om te verstaan

bij een verandering in de kamer

trek je de ogen nog eens open

bij een groet, een vraag

brabbel je een onverstaanbaar antwoord

je bent er nog

in een laatste rechte lijn

hoeveel gedachten zal je nog passeren

tot de dood ons scheidt

strelen

zacht glijden mijn vingers

over je tedere huid

om elke centimeter

te ontdekken en weer te zien

om rond te trekken

over je weelderige schoonheid

je ronde vormen te bevoelen

en te volgen tot een nieuwe

lijn die ik ontdek

gloed die ik geef

warmte die ik voel

vocht dat ik opwek

zo glijd ik van je tenen

over je kuiten en knieën

en voel emoties opkomen

samen met mijn handen

voelen op je tere plekje

een trilling van genot

vervolg mijn weg door haartjes

en vind een kleine kuil

streel met beide handen

naar boven naar je ronde

schoonheid

voel je tepels verstijven

streel je wangen waarna

ik met mijn mond

de omgekeerde weg begin met zoenen

van je warme, vochtige lippen

laat een nat spoor na over je huid

glijd langzaam naar het midden

waar ik een tijd verblijf

waarbij

bij mij alles stijf kan worden

en toch vervuld van zachtheid

ik over je heen kan glijden

en in je binnendring

samen zweten

zweven

gelukzaligheid

heimelijk verlangen

In ‘t dichterlijk schrijn 
zit liefde geborgen 
gekoesterd met letters 
gedachten vormend 
gevoelens vertellen van belevenis 
en ervaren in gelukzaligheid 
verblijden met verlangens 
die niet steeds in vervulling zullen gaan 
die echter toch blijven smeulen 
en van de overkant misschien 
wel ooit eens beantwoord zullen worden

fietstocht

rijden langs het water

briesje langs je gezicht

kilometers trappen

alsof het niets is

omgeving gaat voorbij

neem ze in je op

mee naar de volgende stop

beleef de rust van water

stress stroomt uit je hoofd

de mooie vergezichten

het kabbelende  water

opgewekte gezichten

rondom je maken je blij

blijven genieten

van uurtjes vrij

van die mooie schoonheid

die je anders niet ziet

in natuur en vriendin

die zalig naast je rijdt

geen woord hoeft gezegd

je voelt je samen goed

op weg naar een volgende stop

samen gelukkig zijn