schijnvertoning
Een
grote man met Elvisbakkebaarden komt op een imposante manier de
trappen af van het vlindergebouw te Antwerpen. Trede per trede met
zijn hoofd rustig meedraaiend, overschouwt hij de omgeving. Vooraleer
hij aan de afdaling begon inspecteerde hij de omgeving op
kijklustigen. Nog niet alle ogen waren op dat moment op hem gericht.
Door zijn trage bewegingen en zijn priemende ogen blijven de blikken
op hem gericht. Degene die nog niet keek, wordt door de algemene
kijklijn meegezogen. Halverwege blijft de reus staan, met opgetrokken
bovenlip inhaleert hij diep door zijn neus. Rustig dwaalt zijn blik
nu over de menigte. Wanneer de ingezogen lucht traag door zijn
nauwelijks geopende mond is ontsnapt, blijft hij nog even rondkijken
vooraleer zijn rechterbeen terug aan de dalende richting begint.
Altijd zeer rustig nadert hij de vijfde laatste trede, waar hij
blijft stilstaan, zijn twee duimen achter de met nepedelstenen
versierde broeksriem haakt, zijn lange glinsterende, wit met blauwe
streep, mantel opzij schuift en nogmaals diep inademt. Vanop die
vijfde trede torent deze grote struise man boven de mensenzee. Niet
alleen van de aangekomen trams, ook uit de nabijgelegen hogeschool
zijn ondertussen zoveel mensen op het plein toegekomen, dat ze dicht
bij elkaar moeten staan.
Een
lichte glimlach trekt over zijn lippen terwijl hij wacht tot nog een
tram de lading heeft gelost.
‘Jullie
zullen allemaal wel weten waarom jullie zo massaal naar hier kwamen.
Uiteraard, anders waren jullie hier niet zo talrijk geweest. Daarvoor
ben ik zeer blij.’
De
blikken van sommige mensen wenden zich even weg om elkaar aan te
kijken met een knikkend hoofd.‘En toch’, vervolgt hij,’zal ik
de meesten moeten teleurstellen. Ik beloofde wel dat vandaag de
rechtspraak eindelijk recht zou spreken, maar activistische rechters
durven hiervan af te wijken.’
Een
‘oh’ en ‘ah’ en andere verontwaardigde klanken stijgen uit de
massa.
‘Activistische
rechters zijn het ergste kwaad dat onze eerlijke rechtstaat kan
schaden, dat weten jullie allemaal. Daarom ben ik nu naar buiten
gekomen om jullie deelachtig te maken vooraleer ik naar het parlement
vertrek. Ik neem het niet dat rechters onze partij ten schande maken
door negatieve uitspraken te doen die ons volk zullen schaden. Daarom
zal ik de eerste minister verplichten hiertegen op te treden.’
Een
daverend applaus valt hem ten deel. Met een scheefgetrokken mond
lacht hij naar iedereen terwijl hij zijn rechterhand licht over de
hoofden laat zwaaien. Uit het niets zijn vier afgetrainde
bodybuilders verschenen die rond hem meelopen naar een klaarstaande
geblindeerde BMW. Terwijl deze wegscheurt van het plein, waarbij
enkele omstaanders weg moeten springen om niet geraakt te worden,
ontstaat een luid handgeklap met enkele fluiters en ‘bravo’-
roepers daartussen.
