wat een gedachte

Heeft de tijd hier stil gestaan?
Dat ik zo’n oud gezegde parafraseer.
Bij het lezen van een zeer modern boek
voel ik mij met de teletijdmachine van Barabas meegenomen
Terug in de tijd toen een strip
mijn heldendom weerspiegelde.
Waarvan ik alles geloofde,
tot het echt niet meer kon

En toch bleef ik die waarheid herhalen,
Voor mezelf, want was ik niet fout?
Zo lees ik nu vol ongeloof
wijsheden die door de helden worden
uitgesproken, en gebogen naar hun gedachten.
Altijd gelijk, altijd gewonnen. Zo lang de mensen
Wat een gedachte, toch niet om te lachen

geloven dat dit de waarheid is, tegen hun eigen belang.

gedicht

 

Gedichten dienen geschreven

En soms doet de vorm er toe

Veel werk om dit te construeren

Maar dat geeft goede dichters moed

Uit de pen vloeit die eerste regel

Die aanzet tot een volgende

Soms contrasterend

En mogelijk in rijm

’t zijn allemaal voorbeelden

Van hoe je het goed doet

Maar wat zal dat de lezer deren

het kwatrijn vormde hier een gedicht

Brasschaatse zwerver

 

Buiten loopt hij als een doler

Trekker met oog voor rood-wit

Als een clochard doorkruist hij het land

Kilometers met verlopen schooiersschoeisel

Niet als kalis, tramp of bohemien

Sinds kort bewust dakloze zonder bus

Als nomade er alleen op uit

Kluitenduiker wanneer nodig

Die gasser staat er wel elke maand

als een artiest met een mooie route

Duvelse zwerver

kindertijd

 

tikkertjetik op het raam

regendruppels nemen me mee naar vroeger

het spelletje waar tikken mocht

als je niet kon vluchten en op een hoogte staan

kinderen werden betrokken, willen of niet

en daagden hun ouders uit om mee te doen

zodat een grote groep mensen

gezond plezier beleefden

ravotten tot soms letterlijk

de stukken eraf vlogen

zonder dat iemand kwaad werd

want er werd steeds gelachen en gedold

plezier voor meer

voor elk van degene die speelde

en zelfs aan de zijkant bleef de pret niet uit

tot zelfs de alleroudsten graag liepen

en zich lieten pakken door de allerkleinsten

met groot gejoel en veel getier

kon de middag niet meer stuk

en was er een vrolijk kinderlijk plezier

ik hou van jou

 

Nog nooit voelde ik zoveel hinder

om te zeggen: “Ik hou van jou”.

Dit klinkt vreemd, je zou voor minder

denken van:“Ik ben hem toch trouw”.

Toch verwondert het mij elke keer

hoeveel je bij vrienden blijft logeren.

Met mijn jaloerse kop denk ik aan meer

stoute dingen met die heren.

Alle gekheid op een stokje,

zeggen en denken zijn niet altijd één.

Verlies je niet in malle gedachten,

we blijven toch bijeen.

Kom eindelijk uit je hokje,

ik zal die onzin versmachten.