rondlopen

rondlopen in de straten om niets te zien of te ontwaren

verwonderd dat ik word aangekeken door wie

ik voel de ogen op mijn rug branden maar durf

niet om te draaien want ik begrijp niet hoe

iemand zich in mij kan interesseren nu

in een drukke straat met veel lawaai

zo ver van huis want ik ben op trektocht

waardoor ik helemaal niet kan begrijpen

waarom ik hier bekeken word

gewoon zoals anders weg met de fiets

een rondrit van enkele honderden kilometers

door plaatsen die op kaart en internet zijn verkend

maar nog niet met het blote oog bewonderd werden

loop ik hier nu, fiets aan de hand

maar toch verwonderd

want nu ben ik voor het eerst alleen

in een drukke straat met veel lawaai

zo ver van huis want ik ben op trektocht

waardoor ik helemaal niet kan begrijpen

waarom ik hier bekeken word

rondom mij is zoveel ongewoon te zien

mensen met een ander uiterlijk, anders gekleed

minder gehaast slenteren ze voor mij uit

bekijken, blijven rustig keuvelen met veel handgebaar

tussen druk getoeter en massa’s auto’s

houden ze kennissen aan om te beleven

bekijk ik en voel me zo een gehaaste vreemdeling

in een drukke straat met veel lawaai

zo ver van huis want ik ben op trektocht

waardoor ik helemaal niet kan begrijpen

waarom ik hier bekeken word

gij

 

Gij

gij zult niet stelen

gij

gij zult altijd luisteren

gij

gij zult nooit liegen

gij

gij gaat altijd braaf zijn

gij

gij zult gehoorzaam en volgzaam blijven

vragen mogen door een ander gesteld worden

en gij zult ze beantwoorden

maar owee als gij het durft

als eerste zomaar een vraag te stellen

weet uw plaats en gehoorzaam

vrijheid

 

Laat mij los, laat mij gaan

Jij die ooit het potlood was

Boven het blad waar mijn ideeën vorm kregen

Niet in bedwang kon houden

Uit zichzelf de woorden vormde

Geen tussenkomst duldde

Het was nog niet gezegd

En het werd geschreven

Zonder beredeneerde volzinnen

Die onnatuurlijke wansmaak nalaten

En het gevoelen niet treffen

Neen, zo gleed het niet

Het waren voltreffers waar ik zelf van verschoot

Zo op papier gekomen zonder bewegen

Het stond er

Dat was jij

Maar laat me nu los, laat me vrij

Geef mij mijn vrijheid om te doen

Ook uit mezelf, zonder tussenkomst

Zo, zonder nadenken, met emotie

Kracht die je voelt

Wanhoop die er is

Geeft me het idee vrij te zijn

Geef me het genoegen een beslissing te kunnen nemen

Laat me los en laat me zoeken

Zonder jouw bemoeienis of dwingelandij

Jouw visie hoort er niet meer bij

Laat me vrij, ik wil mijn eigen weg gaan

een nieuw verhaal

Steeds begin ik opnieuw. Een nieuwe dag, een nieuwe pagina, een ander idee, het vorige vergeten. Het is niet dag op dag dat ik schrijf, zolang zou ik het mij wel kunnen herinneren. Periodes van rust en tijd geven mij de moed een nieuw hoofdstuk te beginnen. Spijtig genoeg is het dan wel geen nieuw hoofdstuk van een langer lopend verhaal. Zowat een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Steeds zin om eindelijk een verhaal te schrijven dat niet eindigt wanneer de job weer veel aandacht en energie vraagt.

    Een doorlopende zin in een klein schriftje, dat is zowat het verste dat ik geraak. En als ik dan later het boekje terug opensla, dan vind ik die gedachte verschillende keren weer. En toch kan ik ook over andere dingen schrijven. De ideeën komen sporadisch op, maar worden nooit opgeschreven. Eenmaal dacht ik met een synopsis te werken. De inhoud is per hoofdstuk weergegeven. Alleen bleef dat idee te lang verwaarloosd, waardoor andere ideeën ondertussen uitgeschreven werden; zo kom ik tot een kast vol waarmee ik ooit nog wel eens aan de slag zal geraken. Hoewel ik betwijfel of ik dit ooit zal doen. De tijd kan ik er niet altijd voor maken. Familiale verplichtingen noodzaken mij regelmatig om de pen voor een tijd aan de kant te schuiven. Niet dat het slecht bedoeld is, maar soms eist zij toch teveel aandacht op het verkeerde moment. Om te tekenen neemt zij de vrijheid door regelmatig naar de academie te gaan en in het weekend een afspraak te maken. Geen probleem voor mij om op dat moment ook iets te doen. Alleen de discipline ontbreekt me. Daar moet ik dus verder aan werken om niet tot in den treure te blijven herhalen dat ik de kans er niet toe krijg. Ik moet de kansen grijpen als ze zich voordoen. Niet bang zijn van een foute reactie. Op de computer bezig zijn geeft voor Leen heel snel een foute connotatie. Ten eerste omdat zij zelf alleen maar noodgedwongen op dat toestel wil werken, en ten tweede omdat ik inderdaad soms op de foute sites beland. Zo is het leven nu eenmaal, en dat kan alleen maar door mezelf veranderd worden. Dit zou een deel kunnen door een andere instelling van haar. Je moet ze soms zien kijken wanneer ik aan het scherm zit. Zo van: zou ik zien of niet, met wat zou hij nu weer bezig zijn. En aangezien ze zo een hekel heeft aan de computer zal ze er niet veel goede dingen op ontdekken. Zelfs als ik zo eens rond aan ’t zoeken ben of er een prettige aanbieding te rapen valt, dan zit ze er nog met argwaan naar te loeren. Dat moet je toch niet op het internet zoeken, er zijn voldoende andere mogelijkheden om een leuke dag te beleven. En die aanbiedingen vind je zonder internet te raadplegen. Wanneer je dan bedenkt dat de reclame reeds jaren uit onze brievenbus geweerd wordt, en prijzen van artikelen niet gekend zijn met de nieuwe technologie, dan besef je dat ik toch af en toe op een andere manier  iets van de wereld wil ontdekken.

    Wat klinkt het weer deprimerend. Verwijtend naar de ander. Niet naar mezelf zien hoe ik mij voor een ander toon. Of ben ik niet zo ideaal als ik zelf zou willen?

Zo kan en mag ik niet zijn. HELP!

geboorte

een druppeltje hangt

te bengelen voor het vallen

op een ruwe kei

glijdt langzaam naar beneden

druppeltjes komen het eerste na

hebben dezelfde weg gekozen

vloeien één na één weldra

vleien de stenen tot gladder geheel

keien worden gladder en gladder

maken een opening vrij

begeleiden de druppels na elkander

naar de lager gelegen wei

stroompjes druppels blijven volgen

klieven de spleet in de rots

volgen klotsend in een beekje

kabbelend door een rustige wei

stromend loopt de beek steeds verder

volgt een minder grillige weg

vindt een plaats om tot rust te komen

wanneer het in de zee eindigt