een nieuw verhaal
Steeds begin ik opnieuw. Een nieuwe dag, een nieuwe pagina, een ander
idee, het vorige vergeten. Het is niet dag op dag dat ik schrijf,
zolang zou ik het mij wel kunnen herinneren. Periodes van rust en
tijd geven mij de moed een nieuw hoofdstuk te beginnen. Spijtig
genoeg is het dan wel geen nieuw hoofdstuk van een langer lopend
verhaal. Zowat een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Steeds zin om
eindelijk een verhaal te schrijven dat niet eindigt wanneer de job
weer veel aandacht en energie vraagt.
Een doorlopende zin in een klein schriftje, dat is zowat het verste
dat ik geraak. En als ik dan later het boekje terug opensla, dan vind
ik die gedachte verschillende keren weer. En toch kan ik ook over
andere dingen schrijven. De ideeën komen sporadisch op, maar worden
nooit opgeschreven. Eenmaal dacht ik met een synopsis te werken. De
inhoud is per hoofdstuk weergegeven. Alleen bleef dat idee te lang
verwaarloosd, waardoor andere ideeën ondertussen uitgeschreven
werden; zo kom ik tot een kast vol waarmee ik ooit nog wel eens aan
de slag zal geraken. Hoewel ik betwijfel of ik dit ooit zal doen. De
tijd kan ik er niet altijd voor maken. Familiale verplichtingen
noodzaken mij regelmatig om de pen voor een tijd aan de kant te
schuiven. Niet dat het slecht bedoeld is, maar soms eist zij toch
teveel aandacht op het verkeerde moment. Om te tekenen neemt zij de
vrijheid door regelmatig naar de academie te gaan en in het weekend
een afspraak te maken. Geen probleem voor mij om op dat moment ook
iets te doen. Alleen de discipline ontbreekt me. Daar moet ik dus
verder aan werken om niet tot in den treure te blijven herhalen dat
ik de kans er niet toe krijg. Ik moet de kansen grijpen als ze zich
voordoen. Niet bang zijn van een foute reactie. Op de computer bezig
zijn geeft voor Leen heel snel een foute connotatie. Ten eerste omdat
zij zelf alleen maar noodgedwongen op dat toestel wil werken, en ten
tweede omdat ik inderdaad soms op de foute sites beland. Zo is het
leven nu eenmaal, en dat kan alleen maar door mezelf veranderd
worden. Dit zou een deel kunnen door een andere instelling van haar.
Je moet ze soms zien kijken wanneer ik aan het scherm zit. Zo van:
zou ik zien of niet, met wat zou hij nu weer bezig zijn. En aangezien
ze zo een hekel heeft aan de computer zal ze er niet veel goede
dingen op ontdekken. Zelfs als ik zo eens rond aan ’t zoeken ben of
er een prettige aanbieding te rapen valt, dan zit ze er nog met
argwaan naar te loeren. Dat moet je toch niet op het internet zoeken,
er zijn voldoende andere mogelijkheden om een leuke dag te beleven.
En die aanbiedingen vind je zonder internet te raadplegen. Wanneer je
dan bedenkt dat de reclame reeds jaren uit onze brievenbus geweerd
wordt, en prijzen van artikelen niet gekend zijn met de nieuwe
technologie, dan besef je dat ik toch af en toe op een andere manier
iets van de wereld wil ontdekken.
Wat klinkt het weer deprimerend. Verwijtend naar de ander. Niet naar
mezelf zien hoe ik mij voor een ander toon. Of ben ik niet zo ideaal
als ik zelf zou willen?
Zo
kan en mag ik niet zijn. HELP!
